• تاریخ انشار: ۲۵ اسد ۱۳۹۹
  • سرویس: آئین و اندیشه
  • کد خبر: 30245
  • 134 بازدید
  • بدون دیدگاه
  • نسخه مخصوص پرینت

برگزاری نشست علمی “مباهله از دیدگاه اسلام” در شهر قم

n00216796-b

نشست علمی پژوهشی “مباهله از دیدگاه اسلام” از سوی مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان و انجمن فقه و اصول مدرسه حجتیه در دفتر نمایندگی مرکز تبیان در شهر مقدس قم برگزار شد. خبرگزاری صدای افغان (آوا) -قم: حجت‌الاسلام سمیع‌الله رضایی کارشناس این نشست در توضیح اینکه مباهله به چه معنا بوده و به چه منظور […]

نشست علمی پژوهشی “مباهله از دیدگاه اسلام” از سوی مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان و انجمن فقه و اصول مدرسه حجتیه در دفتر نمایندگی مرکز تبیان در شهر مقدس قم برگزار شد.

خبرگزاری صدای افغان (آوا) -قم: حجت‌الاسلام سمیع‌الله رضایی کارشناس این نشست در توضیح اینکه مباهله به چه معنا بوده و به چه منظور و میان چه کسانی اتفاق افتاده است، گفت: مباهله در آیه ۶۱ سوره آل عمران ذیل کلمه‏ «نَبْتَهِلْ» مورد بحث قرار گرفته است‏. «ابتهال» از «بهله» بفتح باء و ضم آن گرفته شده؛ که در اصل به معنى «لعنت» بوده است، سپس در دعا و مسألتى که با اصرار و الحاح توأم باشد زیاد استعمال شده است. مصدر «مباهله» که فعل «نبتهل» مضارع آن است به‏‌ معناى ملاعنه است، یعنى لعنت‏ کردن یکدیگر، هرچند که در خصوص آیه به‏ معناى چیزى نظیر محاجّه بین رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و بین بزرگان نصارا است. و به منظور نفرین بحال دروغگویانى است که در این ماجرا در یکى از دو طرف مباهله قرار دارند، یا در طرف «اسلام» و یا در طرف «مسیحیت» قرار گرفته‏‌‌اند. اسلام مى‏‌گفت هیچ معبودى غیر خدا نیست و عیسى علیه السّلام بنده خدا و رسول او است، مسیحیّت مى‏‌گفتند: عیسى خودش اللّه و یا پسر اللّه است و یا اللّه سوّمى از سه خدا است.

رضایی در پاسخ به اینکه چرا مباهله تنها بین شخص رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و بین بزرگان نصارا صورت نگرفت، بلکه به فرزندان و زنان نیز تعمیم داده شد؟ اظهار داشت: تعمیم دادن دعوت به فرزندان و زنان برای این بوده که این احتجاج اطمینان‏‌آورتر باشد، چون وقتى کسى زن و بچه خود را هم نفرین کند، طرف مقابلش مى‏‌فهمد که او به صدق دعوى خود ایمان کامل دارد، براى اینکه خداى تعالى محبّت به زن و فرزند و شفقت بر آنان را در دل هرکسى قرار داده، به‏ طورى که هر انسانى حاضر است با مایه گذاشتن جان خود، آنان را از خطر حفظ کند و براى حفظ آنان و در راه حمایت و غیرت و دفاع از آنان دست به کارهاى خطرناک می‌زند، ولى حاضر نیست براى حفظ خود، ایشان را به خطر بیندازد و عینا به همین جهت است که می‌بینیم در آیه شریفه‏، فرزندان را اوّل و زنان را دوّم و خویشتن را در مرحله سوم ذکر کرده، چون محبّت انسان نسبت به فرزندان شدیدتر و بادوام‏‌تر است.

کارشناس این نشست در توضیح اینکه در قضیه «مباهله»، رسول اللّه (ص) اهل بیت خود را به‏ عنوان نمونه‏‌هایى از مؤمنین همراه برد، یا به‏ عنوان شرکای خود در دعوت همراه خود برد؟ گفت: اگر آوردن رسول خدا نامبردگان را به‏ عنوان نمونه‏‌اى از مردان و زنان و کودکان مؤمنین مى‏‌بود، لازم بود حدّاقل دو نفر مرد و سه زن و سه فرزند همراه خود مى‏‌آورد تا فرمان «أنفسنا و نساءنا و ابناءنا» را امتثال کرده باشد، پس اگر از مردان تنها على علیه‌السّلام و از زنان تنها فاطمه علیها السّلام و از فرزندان تنها حسنین علیهما السّلام را آورد، براى این بود که آوردن همین‌‏ها مصحّح صدق امتثال بوده، به این معنا که غیر از نامبردگان کسى که شرکت دادنش امتثال امر خدا باشد نیافته است.

وی ادامه داد: از طرفى وفد نجران براى این از نجران به مدینه آمدند که در امر عیسى بن مریم با شخص رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله، معارضه و بحث و محاجّه کنند چون آن جناب ادّعاى رسالت کرده بود و دعوت رسالت مستند به وحى قائم به آن جناب بود و امّا پیروان و مؤمنین به وى دخالتى در این ادّعا نداشتند و مسیحیان نجران کار به کار آنان نداشتند، و مشتاق دیدار آنان نبودند تا رسول خدا چند نفر را به‏ عنوان نمونه به ایشان نشان بدهد. و آیه شریفه هم خطابش متوجه شخص رسول خدا ص است و می‌فرماید: «فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ». پس رسول خدا ص حضرات نامبرده را به‏ عنوان آوردن نمونه‏‌اى از مؤمنین اقدام نفرموده، چون مؤمنین بدان جهت که مؤمن بودند سهمى و نصیبى از این محاجّه و مباهله نداشتند تا در معرض لعنت و عذاب (البته اگر دروغگو باشند) قرار بگیرند و اگر دعوى آن طور که قائم به شخص آن جناب بود به همراهانش قائم نبود، هیچ وجهى براى شرکت دادن آنان به نظر نمی‌رسید.

حجت‌الاسلام رضایی در پاسخ به این سوال که آیا «مباهله» تنها اختصاص به شخص رسول خدا ص در خصوص ماجراى نصاراى نجران دارد یا خیر؟ گفت: خیر، مباهله از معجزات باقیه اسلام و قرآن است، هر فرد با ایمان می‌تواند به اولین پیشواى خود پیامبر اسلام صلّى اللّه علیه و آله تأسى نموده، در راه اثبات هر حقیقتى از حقایق ثابته دین با همین سلاح پنجه در پنجه خصم خود انداخته، با درخواست از پیشگاه خداى توانا، فرمان نابودى وى را صادر کند. این دانشمندان هر وقت خواستند، می‌توانند با فردى از افراد با ایمان مسلمین مباهله کرده، حقانیّت این آئین پاک و دعاوى آن را آزموده و ثبوت هویت معجزه را از نزدیک و با رأى العین، مشاهده نمایند. این گوى و این میدان. (نقل از ترجمه رساله اعجاز علّامه رحمه اللّه). ائمه علیهم‌السلام نیز نه تنها این عمل را مشروع دانسته‏‌اند، بلکه بدان سفارش هم کرده‌‏اند.

برچسب ها:

نظرات(۰ دیدگاه)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>