• تاریخ انشار: ۵ جدی ۱۳۹۷
  • سرویس: سیاسی
  • کد خبر: 22912
  • 17 بازدید
  • بدون دیدگاه
  • نسخه مخصوص پرینت

شهدای فرهنگ و رسانه؛ ابعاد شخصیتی شهیدان احمدی، رضایی و حسنی از زبان خانواده و بستگان

n00176664-b

در ادامه گزارش‌های ویژه اولین سالگرد حمله تروریستی حمله انتحاری به خبرگزاری صدای افغان”>7 جدی به مرکز فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) در کابل، این‌بار به بیان ابعاد شخصیتی سه شهید دیگر؛ شهید سید خداداد احمدی، شهید خلیل‌الله رضایی و شهید سید حسین حسنی، از زبان خانواده و بستگان‌شان پرداخته‌ایم.   […]

در ادامه گزارش‌های ویژه اولین سالگرد حمله تروریستی حمله انتحاری به خبرگزاری صدای افغان”>7 جدی به مرکز فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) در کابل، این‌بار به بیان ابعاد شخصیتی سه شهید دیگر؛ شهید سید خداداد احمدی، شهید خلیل‌الله رضایی و شهید سید حسین حسنی، از زبان خانواده و بستگان‌شان پرداخته‌ایم.

 

شهید سید خداداد احمدی؛ جوان بیدار و پر تحرک در عرصه فرهنگی

شهید سید خداداد احمدی چه در دروان تحصیل و چه پس از آن، هیچ وقت آرام و قرار نداشت و به عنوان یک عنصر بیدار و پرتحرک، همواره در عرصه فرهنگی و دینی فعال بود.

 

وی که دنبال بستر مناسبی برای عملی کردن ایده و آرزوهایش بود، مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان را زمینه خوبی برای فعالیت‌های خود تشخیص داد؛ لذا رسما در این مرکز بزرگ فرهنگی اجتماعی عضو شد.

___(۱۲)

او پس از تحقیق بالای برنامه‌ها و اهداف مرکز تبیان کارش را رسما در بخش فرهنگی، دیزاین، تنظیم برنامه‌ها، جذب نیروهای کارا و همچنین اجرایی برخی از برنامه‌ها آغاز کرد و به زودی جایگاه خود را در این مرکز پیدا کرد.

 

به گفته برادر وی، شهید خداداد احمدی با این‌که مصروف کارهای فرهنگی و علمی در بیرون از خانه بود، اما هیچ‌گاه خانواده به خصوص پدر و مادرش را فراموش نمی‌کرد. همیشه با پیشانی گشاده و لب‌های پر از خنده، دست‌بوس پدر و مادر و خادم خانواده‌اش بود.

 

شهید خلیل‌الله رضایی عاشق قرآن و دل‌باخته معارف اهل‌بیت(ع)

شهید خلیل‌الله رضایی، قاری و معلم قرآن، استاد مکتب و عنصر فعال در عرصه‌های مختلف فرهنگی بود.

 

به گفته برادر این شهید، او واقعا در مسیر معنویت و زهد موفق بود، با این‌که زمینه‌های اقتصادی در شرایط مختلف برایش فراهم می‌شد، اما فقیرانه زندگی کرد و همواره قرآن و معارف قرآن و استکبارستیزی دغدغه‌اش بود. شاید به خاطر همین دل‌باختگی‌اش به قرآن و معارف اهل‌بیت(ع) بود که شهادت نصیب او شد.

 

به گفته او، “ما خیلی ناراحت و جگر خون نیستیم، زیرا شهادت طوق افتخاری است که گردن خوبان و دل‌باختگان راه حق و عدالت با آن مزین می‌گردد و شهدا بال ملکوتی درمی‌آورند و نزد پروردگارشان حی و مرزوق اند. او هم گردنش مزین به این طوق افتخار گردید”.

__(۱۹)

آقای ضیایی خاطرنشان کرد: “هرچند وجود فزیکی او در میان ما نیست، اما هر لحظه‌ای از زندگی و خاطرات، افکار و اندیشه‌های اسلامی او در جان و ضمیر ما زنده است. آواها و صدای ملکوتی‌اش خانه ما را با نور قرآن مزین می‌ساخت و صبح‌ها آن‌چنان قرائت قرآن با صدای دل‌نشین‌اش در اهل خانواده تأثیر می‌گذاشت که افراد خانواده پر ملکوتی در می‌آوردند و به ملکوت پرواز می‌نمودند و آن‌چنان از آیات قرآن لذت می‌بردند که قابل بیان نیست”.

 

شهید سید حسین حسنی؛ جوان سخت‌کوش و صادق در امورات زندگی

به گفته سید حسن حسنی، برادر شهید سید حسینح حسنی، او در دوران تحصیل و پس از آن، صادقانه و موفقانه کارهای خود را انجام می‌داد و به دلیل پای‌بندی به وقت و نیز علاقه‌مندی شدید به کارش، بارها مورد تشویق و تحسین بالا دستان خود در زندگی قرار گرفت.

 

به گفته او، سید حسین شهید مدت هفت سال در موسسه انکشافی مدیرا در زادگاهش حصه اول بهسود فعالیت کرد و برای آبادانی و ایجاد زیربناها از جمله سرک‌سازی و پلچک‌سازی در این منطقه محروم تلاش کرد.

___(۱۳)

این برادر شهید افزود: “وی که تمام فعالیت را وسیله‌ای برای هدف عالی یعنی ادامه تحصیل می‌دانست، بالاخره موفق شد که در سال ۱۳۹۰  شامل دانشگاه خانه نور کابل شود و توانست چهار سال تحصیل در رشته حقوق را تا مقطع لیسانس موفقانه سپری کند”.

 

وی خاطرنشان کرد: “شهید سید حسین” در ایام تحصیل نیز دست از فعالیت‌های فرهنگی برنمی‌داشت و همواره در راه ترویج معارف اسلامی و مکتب اهل‌بیت(ع)، به خصوص بعد از عضویت در مر کز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان تلاش می‌کرد.

 

آقای حسنی گفت، اخلاق و برخورد انسانی و پیشانی گشاده شهید سید حسین حسنی با مردم، همکاران و خانواده، واقعا مثال‌زدنی بود.

 

قبل از ساعت ۱۰ پیش از ظهر روز هفتم جدی ۱۳۹۶، در سالن اجتماعات مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا)، شاهد گفتمان فشرده و پر رنگی ملی بودیم که عده‌ای از نخبگان فرهنگی و علمی، جوانان و نوجوانان اعم از زنان و مردان می‌خواستند حضور خود را در جهت میهن‌دوستی به نمایش گذاشته و در برابر قربانیان و شهدای ششم جدی ناشی از تجاوز ارتش سرخ شوروی، ادای مسوولیت نمایند.

 

اما دشمنان خون آشام در هفتم جدی ۱۳۹۶ مجموعه‌ای را هدف قرار دادند که همه درد ملی و میهنی داشتند و نسبت به وقایع گذشته به دید عبرت و نسبت به آینده افغانستان به عنوان سازندگان وطن فکر می‌کردند.

 

در هفتم جدی ۱۳۹۶ در حقیقت روز سیاهی در تاریخ افغانستان رقم خورد که در آن معلم و قاری قرآن، معلم و مربی مکتب، استادان دانشگاه، خطبای مساجد و حسینیه‌ها، دانشجویان دانشگاه‌ها، دانش‌آموزان مکتب و مدرسه و خبرنگاران و اهل رسانه و از اقشار مختلف مردم در خاک و خون طپیدند و جامعه فرهنگی کشور را در غم و اندوه فرو بردند.

برچسب ها:

نظرات(۰ دیدگاه)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>