• تاریخ انشار: ۱۲ جدی ۱۳۹۶
  • سرویس: سیاسی
  • کد خبر: 16315
  • 782 بازدید
  • بدون دیدگاه
  • نسخه مخصوص پرینت

چون دوست، دشمن است، شکایت کجا بریم؟

n00155812-b

پس از آنکه سفارت جمهوری اسلامی ایران در کابل در نامه ای به وزارت امور خارجه افغانستان آمادگی خود را برای انتقال و پذیرش زخمی های حادثه تروریستی ۷ جدی در کابل اعلام کرده، طی دو روز گذشته، دفتر سرور دانش؛ معاون دوم ریاست جمهوری، از انجام وظیفه محوله و همکاری برای زمینه سازی انتقال […]

پس از آنکه سفارت جمهوری اسلامی ایران در کابل در نامه ای به وزارت امور خارجه افغانستان آمادگی خود را برای انتقال و پذیرش زخمی های حادثه تروریستی ۷ جدی در کابل اعلام کرده، طی دو روز گذشته، دفتر سرور دانش؛ معاون دوم ریاست جمهوری، از انجام وظیفه محوله و همکاری برای زمینه سازی انتقال زخمی ها به ایران خودداری می کند.

 

روز یکشنبه ۱۰ جدی، سفارت جمهوری اسلامی ایران بر پایه احساس انسانی و اسلامی خود، طی مکتوبی به شماره “۷۹۲۲۰۹” به وزارت خارجه کشور، اعلام کرد که این کشور آماده انتقال مجروحین حادثه ۷ جدی به این کشور و پذیرش آنها می باشد.

 

با این وجود، در حالی که سخنگوی رییس جمهور و وزارت امور خارجه، هردو، دفتر آقای دانش را مسؤول صدور دستور می دانند؛ معاونت دوم ریاست جمهوری، با تأخیر و تعلل یا واگذاری موضوع به وزارت خارجه، عملا از همکاری در این زمینه، خودداری می کند.

 

این در حالی است که قربانیان و زخمی های این رویداد خونین و جنایتکارانه تروریستی، همگی مسلمان، تبعه افغانستان و از طیف فرهنگی، تحصیلکرده و اهل فکر و فرهنگ این سرزمین اند؛ کسانی که در طول این سال ها، بیشترین زحمات و خدمات را برای پایداری نظام و تضعیف و نابودی دشمنان آن، انجام داده اند.

 

آنها در حمله روز پنجشنبه گذشته تروریست های خون آشام داعش، هزینه حمایت های بی دریغ و بی دروغ شان از دولتی را پرداختند که آقای دانش در آن، معاون دوم ریاست جمهوری است.

 

داعش آنها را آماج قرار داد چون با امثال آقای دانش، از یک باور مکتبی و اصول اعتقادی و نظام سیاسی، پیروی و حمایت می کردند؛ اما اکنون که مجروحان بی پناه و زخم خورده این رویداد تروریستی، دست شان از همه جا کوتاه است و تنها حکم حکومتی کسی مانند سرور دانش می تواند جان های در معرض خطر آنها را نجات دهد، اینگونه مورد تفقد و ترحم ناجوانمردانه کسانی قرار می گیرند که از آنها انتظاری فراتر از این وجود داشت.

 

روشن نیست که کسانی مانند آقای دانش، بر چه اساسی اینگونه با چند انسان رنجور و زخم خورده تیر ترور، برخورد می کنند؟ آنها نیروهای داعش نیستند؛ بلکه قربانیان تروریزم داعشی اند؛ اما حتی اگر نیروی دشمن نیز بودند، این مسؤولیت انسانی، اسلامی و حقوق بشری کسانی مانند آقای دانش بود که مسیر مداوای شان را تسهیل می کرد و یا در راه تحقق تسهیلاتی که دیگران، ایجاد می کنند، با تأخیر و تعلل ناجوانمردانه، مانع ایجاد نمی کرد.

 

از دشمنان برند، شکایت به دوستان

 

چون دوست، دشمن است، شکایت کجا بریم؟

 

کاری که آقای دانش یا دستیاران او در دفتر معاونت دوم ریاست جمهوری با زخمی های در حال مرگ جنایت داعش می کنند، چه تفاوتی با کاری دارد که داعش، انجام داد؟

 

بیش از ۳۰ تن از از زخمی های این رویداد، در وضعیت اسفناک و رقت انگیزی قرار دارند. امکانات موجود در شفاخانه های داخلی، برای مداوای آنها، کافی نیست. آنها نیازمند انتقال هرچه سریع تر به خارج از کشور هستند. در چنین شرایطی، سفارت جمهوری اسلامی ایران، بر بنیاد یک همکاری انسان دوستانه و مبتنی و منبعث از برادری و اخوت اسلامی، آماده انتقال آنها به ایران است. مقام های سفارت ایران در کابل حتی گفته اند که در این زمینه، تمهیدات کنسولی مرسوم و مورد نیاز مانند پاسپورت و ویزا و روادید را نیز نادیده می گیرند و اجازه انتقال زخمی ها را بدون تهیه مدارک، صادر می کنند.

 

با این وجود، معاونت دوم ریاست جمهوری به عنوان یک نهاد معتبر دولتی که موظف به تأمین نیازمندی ها و تحقق خواسته های مشروع شهروندان است، از همکاری در این باره، خودداری می ورزد و به این ترتیب، ناجوانمردانه و بی رحمانه به زخمی نیشتر می زند که داعش، پدید آورده است.

 

زخم های داعش، التیام خواهد یافت، ممکن است به دلیل نامردمی هایی که ارباب قدرت، روا می دارند، تعدادی دیگر از زخمی های حمله داعش، به بهشت بروند و خانواده های بیشتری، به سوگ عزیزان شان بنشینند؛ اما آنها می توانند با زخمی که دشمن ترویستی در نتیجه ناکامی، ناکارآمدی و ناتوانی دولتی که یکی از رهبران آن، سرور دانش است، کنار بیایند و پس از سال ها، حتی آن را فراموش کنند؛ زیرا از دشمن، انتظاری بیش از این نیست؛ اما هرگز هرگز، نیشتر مسموم و ناجوانمردانه ای را که معاون دوم ریاست جمهوری می زند، از یاد نخواهند برد؛ زیرا او نماینده مردم در دولت است و انتظار می رود با مردم، مدارا و دوستی کند و اگر به اخلاق و انسانیت و مروت، باور ندارد، حد اقل به وظیفه قانونی اش در خدمت به شهروندان، عمل کند.

 

آنهایی که در حمله هفتم جدی تروریست داعشی، شهید یا زخمی شدند و شماری از آنان، امروزه روی تخت شفاخانه ها، شاهد مرگ تدریجی خویش اند، نه تروریست اند و نه تهدیدی برای امنیت و ثبات دولت مستعجل سرور دانش و دستیارانش؛ اما فراموش نخواهیم کرد که برخوردی که آقای دانش با آنها می کند، بدتر از برخوردی است که دولت او با تروریست های خونریز و جنایتکار می کند و همین امر، همه چیز را توضیح می دهد!

برچسب ها:

نظرات(۰ دیدگاه)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>