• تاریخ انشار: 6 سپتامبر 2021
  • سرویس: اجتماعی
  • کد خبر: 30770
  • 29 بازدید
  • بدون دیدگاه
  • نسخه مخصوص پرینت

تبیان؛ آغاز یک دوران

خبرگزاری صدای افغان(آوا) – نگاه روز: مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان ۳۰ ساله شد. ۳۰ سال برای هر جریان فرهنگی و اجتماعی یک دوران محسوب می شود؛ دورانی که برای مرکز تبیان تازه آغاز راه است؛ زیرا این مرکز نگاهی راهبردی به آینده دارد و برای نسل ها و عصرهای آتی مبارزه و تلاش و برنامه ریزی می کند.

با این حال راه ۳۰ ساله تبیان به آسانی طی نشده است. این جریان برای پشت سر گذاشتن این سال ها و ادامه فعالیت و تلاش و مبارزه خویش در جبهه فرهنگی، قربانی های سنگین داده است، از موانع بزرگی عبور کرده و سختی های جانفرسایی را پشت سر گذاشته است.

حمله خونین انتحاری تروریست های تکفیری دست پرورده استکبار جهانی در دفتر مرکزی تبیان در کابل، تنها یکی از این هزینه ها بود. رویدادی که در آن بیش از ۵۰ نفر از نخبگان، دانشجویان و فعالان دانشجویی و دانشگاهی و خبرنگاران و اهالی رسانه شهید و نزدیک به صد نفر دیگر زخمی شدند.

با این حال تبیان همچنان زنده ماند و به حیات مبارزه فرهنگی و اجتماعی خود در ابعاد وسیع و با انگیزه‌ای مضاعف به منظور ادامه راه شهدا و تحقق آرمان ها و ارزش های بنیادین آنها استمرار بخشید.

اکنون تبیان به جریانی فراگیر در افغانستان تبدیل شده است. هزاران نفر از خدمات و آموزه های این مرکز بزرگ فرهنگی استفاده کرده و بهره مند شده اند. صدها کارآموز در کارگاه های آموزشی این مرکز به دانش و تخصص ضروری در حوزه های مهم فرهنگی و هنری دست یافته و اکنون مصدر خدمات شایسته برای جامعه و مردم خویش هستند.

برای بسیاری از این افراد، تبیان آغاز یک دوران محسوب می‌شود؛ دورانی که سه دهه ادامه پیدا کرده و همچنان با اراده و پرقدرت و مؤثر در عرصه حیات اجتماعی و فرهنگی افغانستان حضور دارد.

این امر در کشوری که طی دو دهه گذشته، شاهد تولد قارچ‌گونه و زوال زودهنگام سازمان های اجتماعی و فرهنگی فراوانی بوده یک امتیاز افتخارآفرین به حساب می آید؛ امتیازی که بدون تردید عوامل و مولفه های مهمی مانند تعهد آرمانی، نظام ارزشی، مدیریت خردمندانه، پیکار و مبارزه بی امان، حمایت اجتماعی، وجود راهبردهای آینده نگرانه و آینده نگارانه و دادن قربانی های بزرگ در مسیر تحقق اهداف، ارزش ها و آرمان های متعالی، زمینه ساز دستیابی به آن شده است.

همه این موارد در کنار همدیگر اکنون تبیان را به دانشگاهی برای نسل جوان و فرهنگی و فرهیخته افغانستان تبدیل کرده و بسیاری از کسانی که از این دانشگاه بهره برده، دانش اندوخته و تجربه کسب کرده اند به آن به مثابه یک میراث بزرگ فرهنگی نگاه می کنند که متعلق به همه مردم افغانستان است و از مفاخر ارجمند حیات فرهنگی کشور در دوران معاصر به حساب می آید.

در این میان البته بدیهی است که معجزه ای رخ نداده؛ بلکه مبارزه‌ای پیگیر و فراگیر در کار بوده تا این افتخار بزرگ به دست آید. قربانی های عظیمی برای تحقق این هدف داده شده و هزینه های سنگینی پرداخت گردیده است و بدون شک در کنار رهبری خردمندانه و متعهد، همراهی و همدلی و ایثار و فداکاری همه کسانی که به نحوی این تاریخ ۳۰ ساله را رقم زده اند در کسب این موفقیت بزرگ و پرافتخار نقش و سهم داشته اند. به همین دلیل هرگز نمی توان از کارنامه زرین مرکز بزرگ تبیان سخن گفت؛ اما از مبارزات و ایثارگری ها و از خودگذاری ها و هزینه های کسانی که به طور مستقیم یا غیر مستقیم در پیمودن این مسیر دشوار و نفسگیر با این مجموعه بزرگ همراهی کردند یادی به عمل نیاورد؛ هزاران نفر از علمای اعلام، فرهیختگان و دانشمندان، فعالان حوزوی و دانشگاهی، دانشجویان، دانش آموزان، زنان شجاع و مبارز مسلمان، روزنامه‌نگاران و فعالان فرهنگی و مدنی و بسیاری دیگر از اقشار و طیف هایی که در طول این ۳۰ سال و یا در مقاطعی از این تاریخ، تبیان را جبهه فرهنگی خویش دانستند و در آن برای آرمان‌ها و اهداف و ارزش های خویش جنگیدند و حماسه آفریدند.

با این حال هیچگاه و هرگز نمی توان ایثار و فداکاری کسانی را فراموش کرد که در هنگام شرکت در یک گفتمان های علمی – تاریخی مرکز تبیان در کابل آماج حمله ناجوانمردانه قرار گرفتند و مظلومانه جام شهادت نوشیدند. شهدای خونین بال و سربلندی که در آن رویداد غم انگیز قربانی جهالت تکفیری های مزدور و رهبران تروریست و مستکبرشان شدند و نیز خانواده های سوگواری که برای همیشه در فقدان عزیزان شان در غم و اندوه فرورفتند، حقی عظیم بر همه کسانی دارند که همچنان تبیان را خانه خویش می دانند و با عشق و علاقه و اشتیاق برای پیشرفت و ترقی و تعالی و تاثیرگذاری این مجموعه کار و تلاش و مبارزه می کنند.

بازماندگان در عین حال اکنون مسئولیت بزرگتری دارند و آن ادامه راه شهدا و تحقق آرمان های آنان است. شاید بر پایه همین مسئولیت پذیری است که اکنون تبیان نسبت به همه سال‌های گذشته، نیرومندتر، فراگیرتر، مؤثرتر و مصمم تر شده و به مثابه یک مکتب بزرگ فرهنگی و اجتماعی با وجود تنگناها و تاریکی ها، چراغ مبارزات فرهنگی و جهاد علمی را روشن نگه داشته و مایه امید و ایمان کسانی است که معتقد اند این راه، حق است و پویندگان آن سرانجام به سرزمین روشن حقیقت هبوط خواهند کرد.